ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 5

Uwaga ten rozdział będzie pisany także z perspektywy Percy’ego i Annabeth .

*******************

PERCY

Szli już piątą godzinę. O dziwo Anne jakoś dawała radę. Nie wykazywała oznak zmęczenia. Jedyne co zdążył zauważyć, to to, że coś ją gryzie. Zjawiła się tak nagle…Dla wszystkich była zaskoczeniem. No i to , że zjawiła się razem z tym Amorem. Ona wydawała się normalną, całkiem sensowną dziewczyną. Ale Amor…Coś mu w nim nie pasowało… No dobrze na to będzie czas później.

ANNABETH

 Ile już maszerowali? Annabeth straciła poczucie czasu. Zerknęła na Anne. Poza tym zmartwieniem pojawiającym się od czasu do czasu na jej twarzy chyba wszystko było w porządku. Poczuła ciepło na sercu . Od początku traktowała Anne jak młodszą siostrę i ani jednej ani drugiej to nie przeszkadzało. Chociaż ta jej opowieść o nich wszystkich, gdy przybyła do obozu… to się Annabeth nie podobało. I tak teraz trzeba się zająć misją. Może jednak zrobić przerwę?

-Może odpoczniemy?- zaproponowała.

Wszyscy natychmiast zrzucili plecaki i usiedli. Zjedli zbożowe batoniki i zaczęli gadać.

-Czy my w ogóle idziemy w dobrą stronę?- zapytał Percy.

-Tak- odpowiedziała Annabeth.

-A co jeżeli w złą?- spytał z powątpiewaniem w głosie syn Posejdona.

-Mówiłam, że w dobrą Panie Optymisto.- Annabeth przewróciła oczami.

-Dobra, dobra może już chodźmy.- uciął Percy.

-Nie zmieniaj tematu! Ale faktycznie już chodźmy.- stwierdziła córka Ateny.

Z niechęcią wstali i ruszyli dalej.

*****************

KILKA GODZIN PÓŹNIEJ

Ogarnęła go rozpacz. Przecież jeszcze niedawno musieli tu być. Nie, koniec z odpoczynkami i długim obozowaniem w jednym miejscu. Będzie wędrował dopóki ich nie znajdzie.

*****************

ANNE

Cały czas myślała o Nim.  Co się z nim dzieje? Czy już o niej zapomniał , czy jeszcze nie? O ,jak zazdrościła Percy’emu i Annabeth! Oni to wszystko już mieli za sobą. Ogarnęła ją fala ciepła. Jacy oni są mili… Opiekują się nią. Pomagają jej. Czasami czuła że jest dla nich ciężarem. W końcu gdyby nie ona nie wyruszyliby na tą misję, nie zaczęliby się zastanawiać co będzie później. Miała nadzieję , że będzie mogła im kiedykolwiek wyrazić wdzięczność. Poza tym zawsze to ona miała najkrótsze warty (chociaż się sprzeciwiała), to ona niosła najmniej bagażu… A oni i tak zawsze powtarzali że są przyzwyczajeni i że to im nie przeszkadza. I co z tego skoro Anne dalej czuła się jak piąte koło u wozu.

****************************

Wracam! Po dłuuuuuuuuuuuuugiej przerwie. Mam nadzieję że nikt nie zapomniał, chociaż i tak jak pisałam regularnie, to czytały to może ze dwie osoby…Dziękuję wam i przepraszam za długa  nieobecność.

PS.Dzisiaj trochę krócej i bardziej refleksyjnie ;-)